Słowo rubin pochodzi z łaciny – od słowa rubens czyli czerwony. Stare nazwy to antraks
lub karbunkuł.
Przez swoją barwę rubin kojarzony jest z krwią i życiem.
Nazywano go „królem klejnotów”
„matką klejnotów” czy
„kwiatem wśród kamieni” . Wschodnia mitologia mówi o rubinie jako o kropli krwi z serca Matki Ziemi.
Częste zjawisko w rubinach to pojawiająca się gwiazda. Na Wschodzie uważa
się, że powstaje ona za sprawą trzech dobrych duchów: Wiary,
Nadzieji
i Przeznaczenia,
uwięzionych
w kamieniu
za
wykroczenia.
Birminska legenda z kolei mówi
o smoczycy o imieniu Naga, która zniosła
trzy jaja.
Z pierwszego wykluł się Pyusawti - król Birmy, z drugiego Cesarz Chin, a z trzeciego
wszystkie rubiny na świecie.
Talizmany
z rubinami oprawionymi w żelazo, z wizerunkiem boga Marsa i węża,
nosili rzymscy wojownicy. wieżąc, że doda im siły witalnej do walki.
Na dalekim wschodzie rubin zdobił ubiór, uprząż, a także broń. Był
on
symbolem życia, ruchu i energii. Lecz rubin szczególnie upodobali
sobie możni tego świata. Kleopatra nakazała wysadzić
rubinem ściany swych komnat
a
Car Iwan Groźny mawiał o rubinach
że „ uzdrawiają serce
i mózg, dodają siły i pamięci człowiekowi”. Korony i diademy bardzo często ozdobione
były rubinami.
W Średniowieczu Krzyżowcy jadąc do Ziemi Świętej nosili rubiny w pierścieniach,
bowiem wierzyli,
że zapobiegają krwotokom i chronią przed ranami i truciznami. Kamień ten był
szczególnie polecany młodym małżonkom aby chronić ich od zdrady.
Barwa rubinu symbolizowała też namiętność i miłość.
Wierzono również, że rubin jest kamieniem przyjaźni i posiada moc przepowiadania
losu -jeżeli kamień ciemnieje. należy spodziewać się odmiany losu. Rubinów zdecydowanie
nie należy pożyczać innym - „bo źle czyni ten, kto zrzeka się przyjaciela”
W XVIII w. John Harrison użył rubinów do produkcji łożysk zegarkowych
W 1902 r. Francuz August Verneuil otrzymał po raz pierwszy syntetyczny kryształ rubinu metodą Verneuiła.