Sinhalit – historia

Sinhalit odkrył  w 1952 roku jako osobny minerał Dr George Switzer, pracownik Muzeum Narodowego ze  Stanów Zjednoczonych. Na podstawie krystalografi  rentgenowskiej proszku minerału który wydawał się  brązowym oliwinem  odkrył, że wzór jest zupełnie inny. Po konsultacjach z  Williamem S. Foshagiem, kuratorem  Muzeum i mineralogów z British Museum of Natural History ogłoszono nowy minerał.
Nazwany został  sinhalitem, od nazwy sanskryckiej „Sinhala”,  Sri Lanki, gdzie  kamień został znaleziony. Później maleńkie kryształy zostały znalezione w  metamorficznym wapieniu w Warren County, New York.
W dużej ilości istniejącej już biżuterii zidentyfikowano Sinhalit.

Sinhalit – właściwości

W zależności od zawartości żelaza ma barwę od jasnożółtawobrunatnej i złocisto- lub zielonawobrunatnej aż do prawie czarnej

W postaci wyrostków występuje w nim igiełkowaty goethyt.

Skład chemiczny: MgAl(BO4), boran magnezowo-glinowy, Procentowo: MgO — 31,96; Al2O3 — 40,43; B2O3 — 27,61.
Twardość: 6,5
Układ krystalograficzny: rombowy
Gęstość minerału: 3,47 – 3,49 g/cm³
Kolor: od jasnożółtawobrunatnej i złocistej, złotej przez zielonawobrunatną, brązową aż do prawie czarnej.

kolory sinhalitu
Rysa: biała
Połysk: szklisty
Współczynnik załamania: 1,67 – 1,71
Dyspersja: 0,018

Sinhalit – opis

Sinhalit – minerał, do 1952 uważany za żółtawobrunatną odmianę perydotu (oliwiny), aktualnie uznawany za osobny minerał.

Nazwa pochodzi od miejsca odkrycia – sinhala w sanskrycie oznacza Cejlon.

Największy sinhalit znaleziono na Sri Lance, miał 158 karatów.