Piasek Pustyni – Słownik

Piasek Pustyni w innych językach:

Angielski: dark goldstone, black goldstone

Niemiecki: Aventuringlas, Goldstein, Goldfluss

Rosyjski: Авантюриновое стекло

Włoski: Avventurina

Inne wersje kolorystyczne szkła awenturynowego:

Noc Kairu – szkło w kolorze granatowym, z kolorowymi błyskami

Blue Sand Stone – niebieska wersja szkła awenturynowego

Blue goldstone – niebieska wersja szkła awenturynowego

Purple goldstone – czerwona wersja szkła awenturynowego

Green goldstone – zielona wersja szkła awenturynowego

Piasek Pustyni – Właściwości

Surowcem do produkcji szkła z którego głównie składa się Piasek Pustyni jest piasek kwarcowy oraz dodatki, najczęściej: węglan sodu (Na2CO3) i węglan wapnia (CaCO3), topniki: tlenek boru (B2O3) i tlenek ołowiu(II) (PbO) oraz pigmenty, którymi są zazwyczaj tlenki metali przejściowych, kadmu, manganu i inne. Surowce są mieszane, topione w piecu w temperaturze 1200–1300 °C (dzięki dodaniu węglanu sodu), po czym formowane w wyroby przed pełnym skrzepnięciem.
Błyszczące kryształki to drobinki miedzi.

Piasek Pustyni nie ma charakterystycznego przełamu, kruszy się jak szkło i jest podatna na działanie słońca.

Jak podaje wikipedia niemiecka nazwa to Goldfluss.
Miedziowy „red Goldstone” to szkło awenturynowe z czerwonej miedzi i rubinowego szkła. Czerwonawe kolory są tworzone przez koloidalne drobinki miedzi. Kluczową zmienną jest kontrolowanie wielkości koloidów: makroskopowe odblaskowe kryształy, mikroskopijne nieprzezroczyste cząstki, oraz przejrzyste nanocząsteczki mają współgrać ze sobą i tworzyć niepowtarzalny efekt.

Piasek Pustyni – Historia

XVII w. – Oryginalny proces produkcyjny szkła awenturynowego, w tym też Nocy Kairu, został wynaleziony w Wenecji  przez rodzinę Miotti, która otrzymała wyłączną licencję doży.
Historia mówi, że w jednej z weneckich hut szkła młody czeladnik potrącił pojemnik z opiłkami, które wpadły do surówki szkła.

1865 r. –  Opublikowanie receptur na szkło awenturynowe przez MJ Pelouze, „On A New Aventurine, With Chrome as the Base„. Philosophical Magazine and Journal of Science. 1865, page 456

XIX w. – Śląski sposób wytwarzania szkła awenturynowego – miedziowego i chromowego stosowany przez Franza Pohla w hucie szkła Józefina – Josephinenhutte na Śląsku, w drugiej połowie XIX wieku. Franz Pohl przypomniał dawny sposób produkcji szkła awenturynowego, imitującego awenturyn – jeden z rodzajów kwarcu, które uzyskał poprzez domieszanie do masy szklanej opiłków oraz tlenków miedzi. Dzięki temu szkło awenturynowe, dawny wynalazek weneckich mistrzów, nabrało wyjątkowej, mieniącej się złocistym pyłem struktury.

Piasek Pustyni – Produkcja

Piasek Pustyni – Najczęstszą formą szkła awenturynowego jest czerwono-brązowe, zawierające drobne kryształy metalicznej miedzi, które wymagają specjalnych warunków do produkcji. Wstępna partia topi się razem z krzemionką, tlenkiem miedzi, i innymi tlenkami metali by osiągnąć chemiczną redukcję jonów miedzi do wolnej miedzi. Szkło jest odcięte od tlenu i utrzymuje się je w wąskim zakresie temperatur, zachowując szkło gorące, pozwalając jednocześnie kryształom metalicznym wytrącać się z roztworu bez topienia lub utleniania.

Po ponownym ogrzaniu warunki należy kontrolować temperaturę i utlenianie, oraz utrzymywanie temperatury poniżej temperatury topnienia miedzi (1084,62 ° C) .
Po odpowiednim czasie krystalizacji, całą partię chłodzi się. Ostateczny wygląd każdej partii jest bardzo zmienny. Najlepszy materia jest w centrum masy, gdzie są duże kryształy jasnych metali zawieszonych w półprzezroczystej matrycy szklanej.

 

Piasek Pustyni – Opis

Piasek Pustyni nie jest minerałem, lecz syntetykiem wytworzonym przez człowieka.
Jest to szkliwo, a dokładniej szkło awenturynowe.

Przez przypadek (per aventura) drobniutkie opiłki metali dostały się do stopionej masy szklanej i spowodowały efekt wyjątkowej błyskotliwości szkła.

Przez przypadek (per aventura) drobniutkie opiłki miedzi dostały się do stopionej masy szklanej i spowodowały efekt wyjątkowej błyskotliwości szkła.

 

Najczęstszą formą szkła awenturynowego jest czerwono-brązowe, zawierające drobne kryształy metalicznej miedzi, które wymagają specjalnych warunków do produkcji.

 

Piasek Pustyni

fot. GDK Licencja:GFDL, CC-BY-SA-2.5