Noc Kairu – słownik

Noc Kairu w innych językach:

Angielski: dark goldstone, black goldstone

Niemiecki: Aventuringlas, Goldstein

Rosyjski: Авантюриновое стекло

Włoski: Avventurina

Inne wersje kolorystyczne szkła awenturynowego:

Piasek Pustyni – szkło w kolorze brązowym, z miadzianymi błyskami

Blue Sand Stone – niebieska wersja szkła awenturynowego

Blue goldstone – niebieska wersja szkła awenturynowego

Purple goldstone – czerwona wersja szkła awenturynowego

Green goldstone – zielona wersja szkła awenturynowego

Noc Kairu – Właściwości

Surowcem do produkcji szkła jest piasek kwarcowy oraz dodatki, najczęściej: węglan sodu (Na2CO3) i węglan wapnia (CaCO3), topniki: tlenek boru (B2O3) i tlenek ołowiu(II) (PbO) oraz pigmenty, którymi są zazwyczaj tlenki metali przejściowych, kadmu, manganu i inne. Surowce są mieszane, topione w piecu w temperaturze 1200–1300 °C (dzięki dodaniu węglanu sodu), po czym formowane w wyroby przed pełnym skrzepnięciem.
Aby otrzymać czarną i ciemnogranatową barwę dodawane są tlenki Chromu lub Manganu: Cr2O3 lub MnO2 + NiO.
Srebrne błyszczące kryształki to drobinki żelaza.

Noc Kairu nie ma charakterystycznego przełamu, kruszy się jak szkło i jest podatna na działanie słońca.

Noc Kairu

Kolory Nocy Kairu

Noc Kairu – Historia

XVII w. – Oryginalny proces produkcyjny szkła awenturynowego, w tym też Nocy Kairu, został wynaleziony w Wenecji  przez rodzinę Miotti, która otrzymała wyłączną licencję doży.
Historia mówi, że w jednej z weneckich hut szkła młody czeladnik potrącił pojemnik z opiłkami, które wpadły do surówki szkła.

1865 r. –  Opublikowanie receptur na szkło awenturynowe przez MJ Pelouze, „On A New Aventurine, With Chrome as the Base„. Philosophical Magazine and Journal of Science. 1865, page 456

XIX w – Śląski sposób wytwarzania szkła awenturynowego – miedziowego i chromowego stosowany przez Franza Pohla w hucie szkła Józefina – Josephinenhutte na Śląsku, w drugiej połowie XIX wieku. Franz Pohl przypomniał dawny sposób produkcji szkła awenturynowego, imitującego awenturyn – jeden z rodzajów kwarcu, które uzyskał poprzez domieszanie do masy szklanej opiłków oraz tlenków miedzi. Dzięki temu szkło awenturynowe, dawny wynalazek weneckich mistrzów, nabrało wyjątkowej, mieniącej się złocistym pyłem struktury.

Noc Kairu – Produkcja

Noc Kairu – Czarne szkło Awenturynowe wytwarza się jak inne szkła tego typu jednak dzięki dodatkowi kobaltu i manganu kryształy są bardziej srebrzyste.

Pozbawione miedzi są łatwiejsze w produkcji, ze względu na mniej surowe warunki redukcyjne i wyższe temperatury topnienia manganu (1246 ° C) i kobaltu (1495 ° C).

Wstępna partia topi się razem z krzemionką, tlenkiem manganu, i innymi tlenkami metali by osiągnąć chemiczną redukcję jonów. Szkło jest odcięte od tlenu i utrzymuje się je w wąskim zakresie temperatur, zachowując szkło gorące, pozwalając jednocześnie kryształom metalicznym wytrącać się z roztworu bez topienia lub utleniania.

Po ponownym ogrzaniu warunki należy kontrolować temperaturę i utlenianie, oraz utrzymywanie temperatury poniżej temperatury topnienia manganu (1246 ° C) .
Po odpowiednim czasie krystalizacji, całą partię chłodzi się. Ostateczny wygląd każdej partii jest bardzo zmienny. Najlepszy materia jest w centrum masy, gdzie są duże kryształy jasnych metali zawieszonych w półprzezroczystej matrycy szklanej.

Zewnętrzne warstwy partii zwykle mają ciemniejsze kolory i niższy poziom błysku.

Noc Kairu – Opis

Noc Kairu nie jest minerałem, lecz syntetykiem wytworzonym przez człowieka.
Jest to szkliwo, a dokładniej szkło awenturynowe.

Przez przypadek (per aventura) drobniutkie opiłki metali dostały się do stopionej masy szklanej i spowodowały efekt wyjątkowej błyskotliwości szkła.

Noc Kairu

Noc Kairu – kula