Akwamaryn – słownik

Akwamaryn w innych językach:

angielski:  aquamarine
arabski: أكوامارين
duński:  akvamarin
francuski:  aigue-marine
niemiecki: Aquamarin
szwedzki:  akvamarin
ukraiński:  аквамарин
włoski:  acquamarina

Rodzaje Akwamarynów:

Santa Maria: Określenie jakości szczególnie drobnych akwamarynów. Nazwa pochodzi od kopalni i takiej nazwie w Brazylii.

Santa Maria Africana: Określenie jakości drobnych akwamarynów z Mozambiku, znajdujących się na rynku od 1991 roku.

Akwamaryn Mix:  Głęboko niebieski akwamaryn. Barwa jego blaknie w dziennym świetle.

Akwamaryn – Występowanie

 

Świat:

Brazylia – Najpoważniejsze kopalnie akwamarynu znajdują się w skąd pochodzą akwamaryny Santa Maria z kopalni w Caera. Także kopalnie w stanach Minas Gerais , Espírito Santo i Bahia, i minorly w Rio Grande do Norte.

USA – W Stanach Zjednoczonych , akwamaryny można znaleźć  w Sawatch Range w centrum miasta Colorado. W Wyoming , akwamaryn został odkryty w Big Horn Mountains, w pobliżu Powder River Pass.

Znane duże złoża na Uralu zdają się obecnie być już wyczerpane.

Akwamaryny można też znaleźć w państwach:

  • Kolumbia
  • Zambia
  • Madagaskar
  •  Malawi
  • Tanzania
  • Kenia
  • Australia
  • Birma
  • Namibia
  •  Sri Lanka
  •  Nigeria
  •  Chiny

 

Akwamaryn – Właściwości

Blado niebieski kolor akwamaryn pochodzi od jonu Fe2 + . Jony Fe3 + dają żółty kolor , a gdy jest zarówno Fe2 + i Fe3 + kolor jest ciemno niebieski. Odbarwienie pod wpływem światła lub ciepła, może być spowodowane przeniesieniem ładunku Fe3 + i Fe2 +.

Skład chemiczny:      Krzemian glinu i berylu Al2Be3[Si6O12], Be3Al2Si6O18,
Przynależność:     Grupa berylu
Twardość w skali Mohsa:     7,5–8
Przełam:     muszlowy, często nierówny; kruchy
Łupliwość:     niewyraźna
Układ krystalograficzny:     heksagonalny
Gęstość minerału:     2,68–2,8 g/cm³
Barwa:     Bladoniebieska do ciemnoniebieskiej, bladozielona, niebieskozielona, ciemnozielona, ciemnoniebieska (barwa zależy od obecności jonów żelaza dwuwartościowego)
Rysa:     biała
Połysk:     szklisty
Przeźroczystość:     Przeźroczysty
Współczynnik refrakcji:     1,577 – 1,583 ±0,017
Charakter optyczny:     Jednoosiowy
Poprawa kamienia:  Ciemno niebieski kolor może być wytworzony w zielonym , różowym i żółtym berylu przez naświetlanie go cząstkami o wysokiej energii ( promieniowanie gamma , neutrony lub nawet rentgenowskie ).
Jedną z głównych skaz w akwamarynach jest występowanie żółtawo zabarwionych obszarów.  Sprawiają one, że kamień brzydko wygląda, zwłaszcza oprawiony w srebro. Właściwie większość akwamarynów była poddawana  obróbce termicznej dla podbicia koloru. Efekt jest trwały, lecz kamień może być wrażliwszy na działanie słońca i wysokiej temperatury.
Kamienie syntetyczne: Syntetyczny akwamaryn jest wprawdzie możliwy do uzyskania, lecz nie oferowany na rynku, jako że jest zbyt drogi. Częste są jednak cyrkonie w kolorze akwamarynu, oraz szkła Svarowskiego w tym kolorze.

Akwamaryn – Historia

 III wiek p.n.e.  – Znany i stosowany przez Greków i Rzymian. Często wykonywano z niego intaglia – brosze wklęsłymi rzeźbionymi motywami zazwyczaj o tematyce morskiej (kamień ten miał jakoby chronić podczas podróży morskich – przesąd).

1377 r. – William Langland  w księdze „The Vision Concerning Piers and the Plowman”,wspomina akwamaryn jako antidotum na truciznę. To antidotum było powszechnie znane w całej Europie. Ponieważ  ilość zatruć wśród rodziny królewskiej w tym czasie była spora, klejnot był  popularny. Nie było konieczne, aby rozpylać kamień, Wystarczy nosić kamień jako wisiorek lub pierścionek by był tak samo skuteczny.

1609 r. – Określenie Akwamaryn  wykorzystywane w ważnej  Gemmologicznie pracy przez Anselmusa de Boodta w jego Gemmarum et Lapidum Historiia

 1792 r. – Na Zamku Królewskim w Warszawie prezentowane jest berło Stanisława Augusta Poniatowskiego  zrobione z trzech oszlifowanych lasek akwamarynu, połączonych ze sobą złotymi oprawami w kształcie pierścieni, ze stylizowanymi złotymi liśćmi akantu.
Do 1798 roku berło było w własnością króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Po jego śmierci car Paweł I Romanow umieścił je w zbiorach Kremla w Moskwie.
Po wojnie polsko-bolszewickiej na mocy traktatu ryskiego z 1921 roku berło powróciło do Polski i znalazło się w zbiorach Zamku Królewskiego w Warszawie. W 1939 roku w przededniu wybuchu II wojny światowej zostało zdeponowane w skarbcu Banku Gospodarstwa Krajowego w Warszawie. We wrześniu 1939 roku zostało z niego jednak zabrane i wywiezione do Francji. Początkowo przechowywane w ambasadzie polskiej w Paryżu, później trafiło do Biblioteki Polskiej. W 1940 roku berło królewskie zostało dołączone do kolekcji wawelskiej, która znajdowała się w Aubusson. Stamtąd na wiosnę 1940 roku wraz z innymi skarbami narodowymi zostało wywiezione najpierw do Wielkiej Brytanii, a później do Kanady i ukryte w magazynach rządu kanadyjskiego pod Ottawą. W 1944 roku znalazło się w depozycie filii Bank of Montreal w Ottawie gdzie znajdowało się do 1959 roku. Później powróciło do Polski i było przechowywane w Muzeum Narodowym w Warszawie. Po odbudowie Zamku Królewskiego w Warszawie stało się ponownie eksponatem tej instytucji. Berło Stanisława Augusta Poniatowskiego jest przechowywane w Kaplicy Małej Zamku Królewskiego w Warszawie w szklanej gablocie wraz z Klejnotem Rzeczypospolitej.

 

Akwamaryn – Opis

Akwamaryn (łac. aqua marina – „woda morska”) – minerał; błękitny lub niebieskozielony (w zależności od ilości domieszek związków żelaza) kamień szlachetny.
Akwamaryn jest powszechnie występującą odmianą berylu o niebieskiej barwie.
Najbardziej cieniony jest intensywny błękit w całkowicie przejrzystym kamieniu.

kryształ akwamarynu

fot: Rob Lavinsky / iRocks.com, Licencja: CC-BY-SA-3.0

Kryształ Akwamarynu

Morski kolor tego minerału sprawił, że był używany jako talizman dla żeglarzy. Stanowił też symbol wierności między nowożeńców.

Największy akwamaryn znaleziono w Marambaia , Minas Gerais , w Brazylii , w 1910 roku . Ważył ponad 110 kg, a jego wymiary to 48,5 cm i 42 cm  średnicy.

Największe oszlifowany akwamaryn to Dom Pedro,  który teraz mieści się w Narodowym Muzeum Smithsonian Institution . Został wycięty z kryształu pierwotnie ważącego ok. 45 kg,  i prawie metra (0,91 m) długości. Kamień wydobyto w stanie Minas Gerais w Brazylii około 1980 roku, a nazwa pochodzi od brazylijskich cesarzy Pedro I i Pedro II. Niebiesko-zielony kamień został wycięty przez Bernda Munsteinera w formie obelisku o wadze 10.363 karatów. Gotowe wymiary to 36 cm wysokość  i 10 cm szerokości. Aktualnie  mieści się w Narodowym Muzeum Historii Naturalnej w USA.
kryształ akwamarynu

Fot. greyloch  Licencja: CC BY-SA 2.0

Akwamaryn Dom Pedro

kryształ akwamarynu

Akwamaryn Dom Pedro